Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve rahatsız edici filmlerinden biri olarak kabul edilir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güçlü adam - bir dük, bir piskopos, bir yargıç ve bir başkan - gençleri kaçırarak uzak bir malikaneye kapatır ve onlara 120 gün boyunca fiziksel, psikolojik ve cinsel işkence uyguladıkları bir 'rejim' kurarlar. Film, şiddeti ve sapkınlığı doğrudan ve sansürsüz bir şekilde sunarak izleyiciyi rahatsız etmeyi amaçlar. Pasolini'nin yönetimi, görüntüleri bir sanat eseri titizliğiyle kurgularken, anlatıyı Dante'nin 'İlahi Komedya'sına referanslarla yapılandırır. Oyunculuklar, özellikle otorite figürlerini soğuk ve mekanik bir şekilde canlandıran oyuncular, sistemleşmiş kötülüğün sıradanlığını vurgular. 'Salò', basit bir şiddet tasviri değil, faşizmin, tüketim toplumunun ve iktidarın yozlaşmasının radikal bir eleştirisidir. İzleyiciyi, gücün insan doğası ve toplum üzerindeki yıkıcı etkileri üzerine düşünmeye zorlar. Görsel dili ve politik mesajıyla sinemada bir dönüm noktası olan bu film, rahatsız edici içeriğine rağmen, cesur sanatsal ifadesi nedeniyle ciddi bir şekilde izlenmeyi hak eder. Ancak, yoğun ve açık sahneler içerdiği için izleyicinin hassasiyetle yaklaşması önerilir.